Kurtki trudnopalne

Kurtka jako warstwa wierzchnia w zestawie trudnopalnym

W odzieży do prac gorących obowiązuje zasada, o której łatwo zapomnieć przy warstwie wierzchniej: każda warstwa musi spełniać wymagania. Kurtka trudnopalna założona na zwykły polar albo pikowaną wkładkę z poliestru nie zapewnia deklarowanej ochrony — materiał topliwy pod spodem stopi się i przywrze do skóry mimo poprawnej warstwy zewnętrznej. Dotyczy to również podszewki wszytej fabrycznie, dlatego przy modelach ocieplanych warto sprawdzić skład wypełnienia, a nie tylko tkaniny wierzchniej.

Detale konstrukcyjne specyficzne dla kurtki

• Podwyższony kołnierz z zapięciem pod szyję — chroni gardło i kark przed odpryskami padającymi z góry, szczególnie przy spawaniu w pozycji podolnej.
• Zakryte zamki i napy — metal nagrzewa się i przewodzi ciepło wprost do skóry, dlatego elementy metalowe kryje się plisą.
• Mankiety zapinane na rzep — uszczelniają rękaw przy nadgarstku, gdzie iskra najłatwiej wpada do środka.
• Brak zewnętrznych kieszeni nakładanych albo kieszenie z patką zakrywającą wlot.
• Szwy nićmi aramidowymi — bawełniana nić przepala się szybciej niż tkanina i powoduje rozejście szwu.
• Odpowiednia długość — kurtka musi zachodzić na spodnie także przy uniesionych ramionach, żeby nie odsłaniać pasa.

Normy i oznaczenia

• EN ISO 11612 — ochrona przed ciepłem i płomieniem, z literami od A do F określającymi rodzaj zagrożenia.
• EN ISO 11611 — odzież spawalnicza w klasie 1 lub 2, zależnie od ilości odprysków i pozycji pracy.
• IEC 61482-2 — ochrona przed skutkami łuku elektrycznego, w klasach APC 1 i APC 2 albo z wartością ATPV.
• EN 1149-5 — właściwości antyelektrostatyczne, wymagane w strefach zagrożonych wybuchem.
• EN 343 — jeśli kurtka ma jednocześnie chronić przed deszczem; powłoka wodoodporna także musi być trudnopalna.

Przy modelach wielonormowych warto sprawdzić, czy wszystkie deklarowane normy dotyczą tej samej sztuki odzieży, a nie zestawu z osobno certyfikowaną wkładką.

Wersje ocieplane i przejściowe

Do pracy na zewnątrz zimą stosuje się kurtki z wypełnieniem z włókien trudnopalnych albo z wypinaną warstwą wewnętrzną spełniającą osobno wymagania normy. Zwykły polar czy pikowanie poliestrowe pod kurtką trudnopalną są niedopuszczalne. Wersje z membraną łączą ochronę przed płomieniem z odpornością na deszcz, co ma znaczenie przy pracach energetycznych w terenie.

Najczęściej zadawane pytania

Czy pod kurtkę trudnopalną można założyć zwykłą bluzę?

Nie. Wszystkie warstwy — bielizna, koszulka, bluza, ocieplina — powinny być wykonane z materiałów niepodtrzymujących płomienia i nietopliwych. Poliester i polipropylen są wykluczone.

Jak prać kurtki trudnopalne?

Środkami bez dodatków, w temperaturze podanej na metce, bez płynu do płukania i wybielacza chlorowego. Zmiękczacz tworzy na włóknach warstwę palną, a chlor niszczy impregnat i osłabia tkaninę.

Czy na kurtce trudnopalnej można umieścić logo firmy?

Tylko metodą i materiałem dopuszczonym przez producenta. Standardowe termotransfery i nadruki topliwe tworzą w odzieży miejsce bez ochrony.

Kiedy wymienić kurtkę trudnopalną?

Po kontakcie z płomieniem lub łukiem, przy przepaleniach, dziurach, rozejściu szwów oraz gdy tkanina zesztywniała lub wyraźnie zblakła. Uszkodzone miejsce traci właściwości ochronne niezależnie od stanu reszty kurtki.

Czy kurtka trudnopalna chroni przed porażeniem prądem?

Nie. Ochrona przed skutkami łuku elektrycznego według IEC 61482-2 dotyczy energii cieplnej wyładowania, a nie izolacji od napięcia. Do prac pod napięciem stosuje się osobny sprzęt dielektryczny.