Odzież robocza

Odzież robocza a odzież ochronna — różnica, która ma znaczenie prawne

Choć w codziennym języku oba pojęcia bywają używane zamiennie, oznaczają co innego. Odzież robocza zastępuje ubranie własne pracownika i chroni je przed zabrudzeniem lub zniszczeniem — jej stosowanie wynika z organizacji pracy i wymagań technologicznych. Odzież ochronna należy do środków ochrony indywidualnej i chroni zdrowie oraz życie przed konkretnym zagrożeniem: płomieniem, chemikaliami, ładunkiem elektrostatycznym czy brakiem widoczności. Musi mieć deklarację zgodności, oznaczenie CE i spełniać właściwą normę zharmonizowaną.

Z przepisów Kodeksu pracy wynika, że to pracodawca dostarcza odzież roboczą nieodpłatnie i odpowiada za jej pranie oraz konserwację. Jeśli pranie wykonuje pracownik, przysługuje mu ekwiwalent pieniężny. Odzieży skażonej środkami chemicznymi lub materiałem zakaźnym pracownik nie może prać we własnym zakresie.

Jak skompletować ubranie robocze

Warstwa spodnia

Koszulki i t-shirty odprowadzające wilgoć, a zimą bielizna termoaktywna. Przy pracach gorących warstwa spodnia nie może być z włókien topliwych, ponieważ w kontakcie z wysoką temperaturą przywierają do skóry.

Warstwa podstawowa

Spodnie i bluza lub koszula — trzon ubrania roboczego. Wybór gramatury zależy od intensywności pracy i pory roku: lżejsze tkaniny 200–245 g/m² na lato, uniwersalne 245–280 g/m² do pracy całorocznej.

Warstwa ocieplająca

Polary i kamizelki. Grzeją korpus, nie ograniczając ruchów ramion, i pozwalają regulować ciepłotę bez przebierania się.

Warstwa zewnętrzna

Kurtki z membraną lub powłoką wodoodporną, chroniące przed wiatrem i deszczem przy pracy na zewnątrz.

Uzupełnienia

Czapki, rękawice, obuwie oraz odzież jednorazowa tam, gdzie pranie ubrania jest nieopłacalne lub niedopuszczalne.

Normy w odzieży roboczej i ochronnej

• EN ISO 13688 — wymagania ogólne dla odzieży ochronnej: oznakowanie, nieszkodliwość materiałów, zmiany wymiarów po praniu.
• EN ISO 20471 — odzież o intensywnej widzialności, w klasach od 1 do 3.
• EN ISO 11612 — ochrona przed ciepłem i płomieniem.
• EN ISO 11611 — odzież dla spawaczy, klasy 1 i 2.
• EN 1149-5 — właściwości elektrostatyczne, wymagane w strefach zagrożonych wybuchem.
• EN 13034 — ograniczona ochrona przed ciekłymi chemikaliami.
• EN 342 i EN 14058 — ochrona przed zimnem i chłodem.

Zwykła odzież robocza bez funkcji ochronnej nie wymaga certyfikacji. Normy pojawiają się dopiero tam, gdzie ubranie ma chronić przed konkretnym, zidentyfikowanym zagrożeniem.

Najczęściej zadawane pytania

Jak dobrać odzież roboczą dla firmy?

Punktem wyjścia jest ocena ryzyka zawodowego na poszczególnych stanowiskach — to ona wskazuje, gdzie wystarczy zwykła odzież robocza, a gdzie konieczne są certyfikowane środki ochrony. Dopiero potem dobiera się kolorystykę, kroje i sposób znakowania firmowego.

Jak często wymienia się odzież roboczą?

Zasady określa zakładowa tabela norm przydziału, uwzględniająca intensywność zużycia na danym stanowisku. Niezależnie od niej ubranie wymienia się natychmiast, gdy przetarcia, rozdarcia lub uszkodzone szwy obniżają jego funkcję ochronną.

Czy odzież robocza musi mieć oznaczenie CE?

Tylko ta, która jest środkiem ochrony indywidualnej. Ubrania chroniące wyłącznie odzież własną przed zabrudzeniem nie podlegają temu obowiązkowi.

Czy można znakować logo firmy na odzieży ochronnej?

Tak, pod warunkiem że nadruk lub haft nie zasłania taśm odblaskowych, nie zmniejsza wymaganej powierzchni materiału fluorescencyjnego i nie narusza właściwości tkaniny — przy odzieży trudnopalnej stosuje się wyłącznie znakowanie dopuszczone przez producenta.